ZEHRA ASMALI / ZEHRA ANA (ZERA NANA)

Derelilerimizin tabiri ile ''Yedi paraköyün ve enaz dört neslin ebesi ve Ana'sı''dır. Yadımsever, fedakar kişiliği ile günün her saatinde ve her köye çağrıldığında hiç sıkılmadan sadece Allah rızası için  40 yıl canları kurtarmaya ve yakınlarını sevindirmeye koşan herkesin ''Ana'' dediği meşhur ebemiz, büyüğümüz rahmetli Zehra Anamız, nur içinde yatsın. 

HIZIR İPSİZ (KOLSUZİ HIZIR DAYI)

Deremizde bulunan 14 köyün ortayaş ve üzeri herkesin tanıdığı, deremizin ve yaylalarımızın fatihi Çoban Kolsuzi Hızır Dayımız. Allah'ın bizlere verdiği ancak kullanamadığımız otlak ve yeşilliklerimizi değerlendirip et, süt, peynir ve benzeri ihtiyaçları gideren ve kendisi rahmetli olduktan sonra bu potansiyelin yok olduğu deremizin değerli insanı. Yaylaların sembolü idi.  Deremizde eğer bir Besi Çiftliği kuracak olursak (projelerimizde vardır) O'nun isimini vereceğiz inşallah. Nur içinde yatsın.

MUSTAFA SİPAHİ (Kurtuluş Savaşı Gazisi)

İstiklal Harbinde Afyon Kocatepe’de 52. Alay, 4. Bölükte askerlik yaptı, 1889(1268) yılı Pazar(Çayeli, Pazar’a bağlı iken) Yavuzlar(Venekdere) Köyü doğumlu, 1986 yılında Köyünde vefat etti.

MUHTAR ZİYA BABAL (1909-1950)

(Suminata ilk yaya yolu getiren büyüğümüz)

Kuzayca Köyüne araba yolu 1969 - 1970 yıllarında gelmiştir. Ondan önceleri, sahile ve komşu köylere yaya olarak patika yollardan gidilirdi. Patika yollar ise çok eski olmayıp Ziya Dedenin zamanında köylülerce yapılmıştır. Ondan önce de patika yol yoktu ve dere boyu sahile yani oradan da çarşıya gidilirdi. Yağmurlu günlerde dere taştığından dolayı sahile inilemezdi.

KUNENİ NANA / MORDE (GÜLSÜM UYUMAZ) (1895? - 1975?)*

Gülsüm, 1908 (?)* yılında İsmail Uyumaz ile evlendiğinde 15 yaşına yeni basmıştı. Geçim kaynaklarının kısıtlı olduğu Suminat’ta o zamanın geleneklerine göre (eskilerin ifadesi ile) bir basma eteğe, bir sandığa avramitten suminata gelin geldi. Hayatını birleştiren bu iki genç kısa süren evliliğinde  1,5 yıl ara ile 4 çocuk sahibi oldu. Son çocuğuna hamileyken eşi vatani görevini yapmak üzere  askere(?)* gitti. Geride bıraktığı eşi 4 erkek çoğuna bakmanın tüm zorluklarına katlanıyordu. Kısıtlı imkanlar ile geçinmeye çalışan 4 çocuk annesi bu kadın eşinin yolunu gözlüyordu. 4 yıl boyunca haber alınamayan İsmail bir gün çıka geldi. Eşini hamileyken bırakmıştı. En küçük çocuğu 4 yaşına gelmişti. Dağlar kadar olan hasretini kısa sürelide olsa gidermeye çalıştı. Biliyordu ki, Osmanlı İmparatorluğunun son günleriydi ve vatanın durumu her geçen gün kötüye gidiyordu. Ailesiyle geçirdiği her günü dolu dolu yaşıyordu.